Ακόμα μία Μεγάλη Βδομάδα


Brainstorming / Παρασκευή, Απρίλιος 6th, 2018

Ξημέρωσε Δευτέρα, Μεγάλη Δευτέρα. Άλλη μία, σκέφτηκα. Ωχ, μην ξεχαστώ και μαγειρέψω κρέας. Εντάξει. Ντροπή. Ναι, υπάρχουν  εξωγήινοι (δεν είμαστε μόνοι σε αυτό τον κόσμο) και ελπίζω μια μέρα τον Θορ (συγκεκριμένα τον Θορ), τον θεό του Κεραυνού από το μακρινό Asgard, να τον συναντήσω και να γίνουμε φίλοι. Αλλά πιστεύω. Το έχω ανάγκη να πιστεύω. Τα αναπάντητα ερωτήματα είναι πολλά, οι απαντήσεις αδύναμες και τα «γαμώτο» εμφανίζονται πολύ τακτικά τελευταία. Δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει μόνο αυτό που επιλέγουμε να νιώσουμε. Και εγώ έχω ανάγκη να πιστεύω, με τον δικό μου τρόπο, τουλάχιστον. Άρα, να πάω σούπερ μάρκετ, να πάρω όσπρια, λαχανικά και φρούτα. Πω, τέλεια, πολύ θα χαρεί ο Θανάσης. Αιτία χωρισμού θα πει και θα έχει και δίκιο. Αλλά, είπαμε, Μεγάλη Βδομάδα. Κάνε λίγο υπομονή. Πέντε μέρες είναι.

Θυμάμαι για αρκετά χρόνια, όταν ήμουν μικρή, πηγαίναμε οικογενειακώς για τις ημέρες του Πάσχα στα Ζαγοροχώρια. Δεν θα ξεχάσω την Κατάρα,που μέχρι να φτάσουμε ζούσα την πραγματική κόλαση με  τις απανωτές στροφές. Δεν θα ξεχάσω όμως και τον καθαρό αέρα, το μαγευτικό τοπίο, τις πεντανόστιμες πίτες, τα μοναδικά υπέροχα κρέατα, τους μερακλήδες παππούδες με τις παραδοσιακές στολές, τα λευκά μαλλιά και τα στριφογυριστά μουστάκια. Παιδί ήμουν, και σαν παιδί και εγώ προτιμούσα τα Χριστούγεννα. Εκεί όμως, στα πετρόχτιστα χωριουδάκια, τις μέρες του Πάσχα, ήταν όλα τόσο ειρηνικά και γαλήνια, σαν να λειτουργούσαν όλα όπως έπρεπε. Το βράδυ της Ανάστασης, όσο και αν έψαχνες δεν θα έβρισκες κανέναν. Ήταν όλοι στην εκκλησία του χωριού από νωρίς. Είχε πάντα κρύο θυμάμαι, αλλά παρ’ όλα αυτά μύριζε Άνοιξη.

Ήρθε και η Μεγάλη Τρίτη και ακολούθησε και η Μεγάλη Τετάρτη. Πότε βάφουν τα αβγά σκέφτηκα. Κατάλαβα ότι έφτασα τριάντα και ότι δεν έχω βάψει αβγό ούτε στον ύπνο μου και ότι τελικά, άχρηστη νοικοκυρά, Πέμπτη τα βάφουν τα αβγά. Κρίμα, και η γιαγιά μου είχε τόσα όνειρα για μένα. Στην τηλεόραση βάλθηκαν να μου δημιουργήσουν κατάθλιψη. Η μία στενάχωρη ταινία μετά την άλλη. Κάποιες από αυτές είναι αληθινά  αριστουργήματα. Ναι, είμαι μαζόχα, τις βλέπω. Με κάνουν να νιώθω τυχερή. Να προσπαθώ να γίνομαι κάλυτερος άνθρωπος, κατανόωντας τον νταλκά του άλλου.

Όμως, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά και πήρα τα αγαπήμενα μου φιλαράκια για κρασάκι χαλαρό και μπακαλοσυζήτηση. Μα, είχα τόσα να τους πω. Ο Δημήτρης είναι ζυγός με ωροσκόπο λιοντάρι(καταλαβαίνεις, δεν φταίει). Η Κίκα ιχθύς με ιχθύ(καμία σωτηρία). Πρίν βρεθούμε διάβαζα στον Πανόπουλο, για εκατοστή φορά τις εξελίξεις και τις προβλέψεις για την νέα χρονιά. Προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται με τους πλανήτες, τον Κρόνο στον Αιγόκερω, τον Δία στον Σκορπιό και τον ανάδρομο Ερμή  και είμαστε, ο καθένας ξεχωριστά, στην κατάσταση που είμαστε. Ο Δημήτρης ήταν για τσίπουρα από το απόγευμα, ήταν κεφάτος, αισιόδοξος και full in love. Η Κίκα ήταν πτώμα από την δουλειά, βαριόταν και δεν ήξερε τι της φταίει. Εγώ ήμουν σαν παγοκολώνα, λίγο ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Λίγο είμαι εδώ, λίγο δεν είμαι. Λίγο σας ακούω, λίγο χάνομαι. Ο καθένας έλεγε τον πόνο του. Γελάσαμε τόσο πολύ. Μια κλασική έξοδος με τους κολλητούς. Όλοι είχαμε κάτι να πούμε. Κάτι να θυμηθούμε.

Τrue story #5

Λίγα χρόνια πριν θυμάμαι, με βρήκε η Μεγάλη Βδομάδα στην Ισπανία. Από Γρανάδα φτάσαμε Μάλαγα για να βρούμε ορθόδοξη εκκλησία και να ακούσουμε και εμείς  live το «Χριστός Ανέστη». Φυσικά και η εκκλησία ήταν κλειστή. Σε ένα δρόμο σκοτεινό που δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Πίσσα σκοτάδι και προσπαθούσα να ανοίξω την πόρτα του ναού, ενάντια στους φόβους που μου έχουν προκαλέσει τα λιγοστά θρίλερ που έχω δει. Καταλήξαμε στο λιμάνι, πίσω από μια σκάλα, να ακούμε το Χριστός Ανέστη με ανοιχτή ακρόαση από το κινητό. Η λαμπάδα μου ήταν χειροποίητη, λαχανί με μια υφασμάτινη κόκκινη φραουλίτσα. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ.  Ακολούθησαν μερικά tinto de verano και μια Κυριακή του Πάσχα, πίσω στο κέντρο της Γρανάδας,  σε ένα φοιτητικό διαμέρισμα με το ραδιόφωνο να παίζει ράδιο Θεσσαλονίκη.

Μετά από τα δεύτερα σφηνάκια αποφασίσαμε να πάμε οι τρεις μας στην εκκλησία. Φυσικά και θέλαμε grande καταστάσεις και που αλλού θα πας; Στον Άγιο Δημήτριο θα πας. Έχω πολλές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια στο προάυλιο του Αγίου Δημητρίου. Το δημοτικό που πήγαινα, είναι δίπλα.  Τη στιγμή που φτάσαμε, ήξερα ότι ήταν το καλύτερο που είχαμε να κάνουμε. Είχε και άλλο κόσμο εκεί, που μία η ώρα τη νύχτα, θέλησε να επισκεφτεί το ναό. Ήταν όμως κλειστά. Χτύπησαμε όλες τις πόρτες, ακούσαμε όλες τις συμβουλές από τις κυρίες που είναι θαμώνες στο ναό, και γνωρίζουν τα πάντα εκ των έσων, φάγαμε πόρτα  και πήραμε το αμάξι ψάχνοντας άλλη εκκλησία. Φτάσαμε  στην άνω πόλη.  Εκεί βρεθήκαμε σε μια μικρή εκκλησία, γραφική, περιποιημένη, καθαρή, με τις γλάστρες της, τα λουλούδια της τα δέντρα της και με αέρα νησιώτικο. Προσπαθήσαμε πολύ να σταματήσουμε να γελάμε. Τα καταφέραμε και μπήκαμε στον ναό. Άκουγα μόνο τις ανάσες τους. Αφού πήραμε τον χρόνο μας, κάναμε τις σκέψεις μας, και νιώσαμε αυτά που νιώσαμε, κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο. Φυσικά και γελάσαμε και πάλι. Και σέλφι και βίντεο βγάλαμε. Νιώσαμε τόσο χαρούμενοι, τόσο γεμάτοι, τόσο γαλήνιοι. Πέρασα τέλεια έλεγε η Κίκα, εγώ γελούσα και ο Δημήτρης απλά ζούσε την στιγμή.  Μέσα από μια κουβέντα, μια έξοδο και μια επίσκεψη σε μια εκκλησία, νιώσαμε μια Μεγάλη Πέμπτη, που θα θυμάμαι για πάντα. Μια από τις ιστορίες που θα λέω σαν cool θεία στην ανηψιά μου. Μια ιστορία με χιλιάδες χρώματα, αρώματα, συναισθήματα και αλήθειες.

Ξημέρωσε Μεγάλη Παρασκευή. Γιατί βρέχει πάντα Μεγάλη Παρασκευή; Οι καμπάνες χτυπούν μελαγχολικά, η αγορά είναι ακόμα κλειστή, αλλά σε λίγες ώρες, η ατμόσφαιρα θα είναι διαφορετική. Πάντα είναι διαφορετική. Άραγε θα μας κάνει κάλο καιρό την Κυριακή του Πάσχα; Αιώνιο, γραφικό ερώτημα.

Όπως και να είναι η δική σου Μεγάλη Βδομάδα, θα συμφωνήσεις, ότι είναι λίγο μελαγχολική πιστεύεις δεν πιστεύεις, ότι έχει πάντα οικογενειακό χαρακτήρα, πολύ φαγητό και μυρίζει πάντα Άνοιξη. Χρόνια πολλά λοιπόν, Χριστός Ανέστη και may the force be with you!

 

Στον Δημήτρη και την Κίκα…για όλες τις αναμνήσεις…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *