“Αυτός”… Ο ενοχλητικός γείτονας


Brainstorming / Κυριακή, 6 Οκτωβρίου, 2019

Μεγάλη ανακάλυψη η ηχομόνωση. Ιδιαίτερα Κυριακή πρωί. Και Τετάρτη, όταν έχεις το άκυρο ρεπό της εβδομάδας. Και Παρασκευή βράδυ, όταν τα μάτια σου κλείνουν από τις εννιά ενώ “αυτός” ερωτοτροπεί με το νέο του απόκτημα, μια ηλεκτρική κιθάρα. Όπως και να ‘χει … σπουδαία ανακάλυψη η ηχομόνωση.

Όταν μπήκα σε αυτό το διαμέρισμα πίστευα ότι όλα θα μοιάζουν τηλεοπτική σειρά. Αυτό το σπίτι θα γέμιζε με την πάροδο του χρόνου, αναμνήσεις, φίλους, έρωτες, γέλια και παρέες, φιλικούς γείτονες, έπιπλα και σίγουρα έναν αποκωδικοποιητή.





Ναι ήταν χρόνια πριν, και η παλιά, τετράγωνη, μικρή τηλεόραση που είχα πάρει από την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, χρειαζόταν αποκωδικοποιητή. Η σχέση μου με την τεχνολογία τότε, ήταν απειροελάχιστη. Ανέκαθεν λάτρευα το ραδιόφωνο, επομένως πέρασαν χρόνια για να αποκτήσω αυτό το άσχημο μηχάνημα που θα μου επέτρεπε να κάψω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και να συμμετάσχω καθημερινά στους διαγωνισμούς της Ελένης.

Ακόμα πιο παλιά, οι γονείς μου, συνήθιζαν κάθε Κυριακή πρωί να αγοράζουν εφημερίδες με περιοδικά και δώρα dvd, cd και βιβλία. Η προίκα μου από εκείνα τα πρωινά ήταν πολλά dvd που αργότερα με συντρόφευσαν στο μικρό αυτό διαμέρισμα, ουκ ολίγες φορές. Κόντεψα να μάθω Γαλλικά μετά από άπειρες φορές που είδα το “Αστερίξ και Όβελιξ, επιχείρηση Κλεοπάτρα”. Η Αμελί, είναι αγαπημένη μου ταινία και οι περιπέτειες της μικρής γαλλιδούλας Αμελί Πουλέν με ενέπνευσαν πολλές φορές και μου έδωσαν ενναλακτικές , για το πώς να αντιδρώ μία η ώρα τη νύχτα, στις μελωδίες μιας ηλεκτρικής κιθάρας. Πώς να αντιμετωπίσω “αυτόν”.

Ο “Αυτός” είναι το όν που δεν είναι, αδιαμφισβήτητά Homo Sapiens(=Σοφός άνθρωπος), ούτε Homo Spiritus(=Αφυπνισμένος άνθρωπος), είναι εκείνος, που είναι ο χειρότερος όλων, είναι ο ενοχλητικός σου γείτονας. Είναι όλες οι ιστορίες που άκουσες στη ζωή σου, όλες μαζί συγκεντρωμένες, είναι ο γείτονας που δεν θέλεις έχεις.

Η Αμελί Πουλέν συνήθιζε να ανεβαίνει στην ταράτσα της πολυκατοικίας της και να τιμωρεί τον κακό γείτονα.

Όχι, 6 χρόνια μετά και ακόμα δεν έχω καλέσει την αστυνομία. Έφτασα απλά στο σημείο, να σου εκμυστηρευτώ ότι έγινα η κλασική γιαγιά στο μπαλκόνι. Μόνο που εμένα με ανάγκασαν, και δεν χρειάζεται να βγω στο μπαλκόνι. Ακούω τα πάντα, στον νέο μου καναπέ, καθισμένη σε στάση διαλογισμού και βαθιών αναπνοών για να μην “Του” σπάσω την πόρτα και το κεφάλι μαζί.

Δύο χρόνια πριν συνάντησα την κοπέλα “Του”. Είμαι η Ζωή, μένω στον πέμπτό είπα και της έδωσα το χέρι. Είμαι η τάδε μου είπε (δεν θυμάμαι) και μένω στον έκτο. Με κοίταξε και κατάλαβα. Ήταν το κορίτσι “Του”. Ήταν “Αυτή” που σκοτώνονταν κάθε βράδυ. Αυτός την έστελνε πίσω στο χωριό της (νομίζω στις Σέρρες), ενώ εκείνη τον στόλιζε ουρλιάζοντας μη κολακευτικούς χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητα του. Έσκυψα το κεφάλι και θυμήθηκα ότι 5 χρόνια πριν τους είχα χτυπήσει την πόρτα, ζητώντας τους να κάνουν ησυχία όσο πιο ευγενικά μπορούσα μετά από δύο τζιν τόνικ , 2 η ώρα τη νύχτα. Εκείνη η πρώτη οπτική επαφή φυσικά και δεν κατέληξε θετικά. Απλά εγώ δεν φώναξα για άλλη μια φορά την αστυνομία και ¨Αυτός” για άλλη μια φορά με έγραψε εκεί που δεν πιάνει η μελάνι. Οοοο, αλήθεια έχουμε ζήσει στιγμές και στιγμές με αυτόν τον απαίσιο γείτονα. Τόσες πολλές , που όταν κάνω καιρό να τον ακούσω ανησυχώ. Αναρωτιέμαι που να είναι. Τι να κάνει. Φυσικά και επιστρέφει. Πάντα επιστρέφει. Και πάντα είναι ακόμα πιο θρασύς και ενοχλητικός.

True Story #11
Είναι πολλοί και ζουν ανάμεσά μας

Έχω ένα φίλο που μένει στην Άνω Πόλη. Σε ένα σπίτι με μια μικρή αυλή. Η σπιτονοικοκυρά του είναι συνταξιούχος με καλλιτεχνικές ανησυχίες και μεγάλη αδυναμία στις γάτες. Πέντε χρόνια μετά ο φίλος μου έχει δύο αρσενικούς γάτους. Ο ένας είναι χοντρός, ηλικιωμένος με συνήθειες και χαρακτηριστικά σκύλου. Ο νεότερος, είναι ο κλασικός έφηβος τζαναμπέτης γάτος που σε κάνει να απορείς με τα ακροβατικά του. Για αρκετό καιρό υπήρχε σε ένα τοίχο της μικρής αυλής ένα εικαστικό δημιούργημα της συνταξιούχου σπιτονοικοκυράς με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Είχε ζωγραφίσει, όχι με μεγάλη επιτυχία, ένα μεγάλο αετό με φόντο πράσινο. Ανέκαθεν ο φίλος μου μισούσε αυτό τον αετό καθώς και την μεγάλη άνεση που είχε η καλλιτέχνης συνταξιούχος σπιτονοικοκυρά να εισβάλει ανενόχλητή στον προσωπικό του χωροχρόνο.

Λίγο πιο ανατολικά μία άλλη φίλη ζει τους πρώτους μήνες του νέου έρωτα. Ε λοιπόν, η μαγεία της πρωινής αγκαλιάς και η αίσθηση της πρώτης γουλιάς καφέ μπορεί κάλλιστα να ταραχτεί από την λεχώνα γειτόνισσα στο διπλανό διαμέρισμα που είναι ολοφάνερο ότι μισεί τον άντρα της και το είναι της ολόκληρο. Διεκδικώντας την ηρεμία της η φίλη από ανατολικά, χτύπησε με δύναμη τον τοίχο δείχνοντας με αγανάκτηση την ενόχληση της. Τι το θέλε η κακόμοιρά. Που να φανταστεί ότι με ένα χτύπημα στον τοίχο που χώριζε τα δύο διαμερίσματα θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου. Βρόντηξε και άστραψε η λεχώνα γειτόνισσα με εκφράσεις που λες: “Αποκλείεται” και γελάς. Με τη φίλη από τα ανατολικά δεν λένε ούτε καλημέρα.

Λίγο έξω από την πόλη, στην εξωτική Περαία, οι νέοι γείτονες των γονιών μου είναι μάλλον σατανιστές, το πατάκι της εξώπορτας έχει μια πεντάλφα και κάτι κέρατα. Είναι φασίστες και παράλληλα απόγονοι μεταναστών, ακούν στην διαπασών χιπ χοπ και μισούν μάλλον τα πάντα. Οι “από πάνω” νομίζουν ότι ζουν μόνοι τους στο κάστρο τους, τα μωρά τους κλαίνε ολημερίς, τις καρέκλες τις σέρνουν και δεν γνωρίζουν την έννοια της κοινής ησυχίας.

Πίσω στο μίκρό διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, στην πολυκατοικία με την ανύπαρκτη ηχομόνωση, οι μέρες συνεχίζουν να κυλούν ειρηνικά με κατανόηση, ψυχραιμία και πολλές βαθιές αναπνοές. Νέο κορίτσι ήρθε στην πόλη να σπουδάσει και να νοικιάσει στον τέταρτο όροφο. Και φυσικά είναι τραγουδίστρια και συνηθίζει τα απογεύματα να εξασκεί τις φωνητικές της χορδές. Το νέο κορίτσι είναι του έντεχνου. Άραγε ενοχλείτε από τον ένοικο του δευτέρου ορόφου που κάτι πίνει τα μεσημέρια (οι φήμες λένε τσίπουρο) και συντροφεύει τα μεσημέρια μας, υπό τους ήχους Διονύσιου και Καζαντζίδη; Για την διπλανή είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν ενοχλείτε καθώς κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι κουφή. Για ποιον άλλο λόγο να ξυπνάω έξι το πρωί από την εμετική φωνή του Αυτιά; Κανείς όμως δεν είναι σαν “αυτόν”. Αυτός θα τραγουδήσει μεσημεριάτικα στο μπαλκονάκι του χωρίς να έχει φωνή, θα παίξει ηλεκτρική κιθάρα μετά τις δώδεκα, ξέρεις γιατί; Γιατί μπορεί.

Αποφάσισα λοιπόν να ξορκίσω το μίσος μου προς “Αυτόν” και να γράψω για “αυτόν” και το συνάφι του. Άλλωστε σου είπα, αν δεν ακούσω ντραμς, ενισχυτές, τραγούδια, γέλια και καυγάδες, ερωτικές συνευρέσεις και πόσα γκολ έπρεπε να βάλει ο ΠΑΟΚ κάτι παθαίνω. Κάτι μου λείπει.

Ήξερα ότι είχα δίκιο. Πόσες φορές κρατήθηκα να μην καλέσω την αστυνομία. Πόσες φορές ξενύχτισα ακούγοντας “Τον” να γρατζουνάει την κιθάρα του και να καταστρέφει τις φωνητικές του χορδές ουρλιάζοντας. Παρ’ όλα αυτά, σε κείνη την άβολη συνάντηση στο ασανσέρ, απλά κοίταξα την τάδε (“αυτήν”, την κοπέλα “Του”) χαμογελαστά, προς ένδειξη ανακωχής. Εκείνη ανταπέδωσε το χαμόγελο και μου είπε: ότι και να πεις έχεις δίκιο. Σε ευχαριστώ της είπα και έκλεισα την πόρτα του ασανσέρ πίσω μου.

Πάλι εδώ με διάθεση χιουμοριστική, μελωδίες Κυριακάτικου φθινοπωρινού πρωινού και την συντροφιά μιας κούπας ζεστού καφέ. Πάλι εδώ για να σε κάνω να ξεχαστείς και λίγο να γελάσεις, να σου θυμίσω να μην τα παίρνεις όλα τόσο σοβαρά, συνέχισε να τα αντιμετωπίζεις όλα με χιούμορ καλοπροαίρετα και θετική ενέργεια, ο ανάδρομος Ερμής θα μας τσακίσει λένε, επομένως ψυχραιμία. Μπορεί να μετακομίζεις, μπορεί να ψάχνεις δουλειά, μπορεί να είσαι φοιτητής και να ζεις το όνειρο, μπορεί να χώρισες ή να παντρεύτηκες, μπορεί να μην ξέρεις που πας και που βαδίζεις. Κάπου διάβασα πως ευτυχία είναι η στιγμή που είσαι κοντά στο να αποφασίσεις ότι είσαι ευτυχισμένος και ότι τελικά ιδανική ζωή υπάρχει μόνο αν ζούμε σε μια γυάλα. Όπου και να είσαι. Ότι και αν κάνεις, η απόφαση δική σου. May the force be with you!

Κάπου διάβασα πως ευτυχία είναι η στιγμή που είσαι κοντά στο να αποφασίσεις ότι είσαι ευτυχισμένος και ότι τελικά ιδανική ζωή υπάρχει μόνο αν ζούμε σε μια γυάλα.



Κυριακάτικες συμβουλές By Zwitsaki

1)Άκου το when I dream-moderator

2)Δες το Peaky Blinders

2 Replies to ““Αυτός”… Ο ενοχλητικός γείτονας”

  1. Χαχα. Έτσι για το storry παντως, ο δικός μου είναι ο Μπάμπης, βλεπει ποδόσφαιρο όλη μέρα με τον ήχο στη διαπασών και εννοείται ότι μιλάει μόνος του κάνοντας διάλογο με τον εαυτό του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *