Για πάντα & μια μέρα


Brainstorming / Σάββατο, 21 Μαρτίου, 2020

#quarantinestories

Παράξενοι καιροί, δεν βρίσκεις;

Μεταξύ κατεργαρέων, ειλικρίνεια. Τα ξέραμε, δεν τα ξέραμε; Τα συζητούσαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου, τότε που βγαίναμε στα μπαρς ατρόμητοι χωρίς γάντια και αντισηπτικά και μοιραζόμασταν τσιγάρα και αναπτήρες. Τότε που φιλιόμασταν και αγκαλιαζόμασταν με ένα γειά. Τότε που τα αυτονόητα, ήταν διαφορετικά. Και κάναμε όνειρα και σχέδια, και είχαμε χρόνο να το σκεφτούμε, θα κάναμε το ταξίδι που σχεδιάζαμε από καιρό και το καλοκαίρι θα κάναμε κάτι όλοι μαζί, θα οργανωνόμασταν καλύτερα από ποτέ.

Γε-λώ…

Οι φωτιές στην Αυστραλία και τον Αμαζόνιο ήταν πολύ μακριά από εμάς. Δεν είχε αλλάξει κάτι στην καθημερινότητα μας. Αλλά το ξέραμε, δεν το ξέραμε; Βλέπαμε κάτι να έρχεται, λέγαμε δεν μπορεί θα την γλιτώσουμε, δεν θα μας πάρει η μπάλα, γελούσαμε και λέγαμε θα πάρουμε τα βουνά. Κάναμε μπακαλοσυζητήσεις στα τσιπουράδικα και λέγαμε έχουμε χρόνο. Τέτοιο πράγμα όμως φίλε μου, μόνο στο Hollywood. Όλα έγιναν γρήγορα θαρρώ. Δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε, τι να περιμένουμε και τι να κάνουμε. Και θυμάμαι τον Παίσιο, ταινίες με την συντέλεια του κόσμου και ντοκιμαντέρ με συνομωσίες και κρυμμένα μυστικά και λέω όχι δεν μπορεί. Δεν το δέχομαι ρε αδερφέ. Πάνω στο άνθος της νιότης…

Για πάντα & μια μέρα

Γουίλιαμ Σαίξπηρ

Αγαπώ όμως που γελάμε ακόμα. Αγαπώ που είμαστε δυνατοί. Και είναι αυτοί οι Ιταλοί τόσο συγκινητικοί. Ναι, συγκινητικοί. Και ξέρω, μπορεί να είσαι από αυτούς που δεν βγήκε στο μπαλκόνι του να χειροκροτήσει για τους γιατρούς και τις νοσοκόμες, γιατί αυτά τα θεωρείς βλακείες. Το σέβομαι και ίσως ως ένα βαθμό έχεις και εσύ τα δίκια σου. Ξέρεις και εγώ δεν είχα σκοπό να σηκωθώ. Το πρώτο όμως δειλό χειροκρότημα που άκουσα στην τρελή μου γειτονιά, με ξεσήκωσε για κάποιο λόγο, μου γαργάλησε την καρδιά και βγήκα και εγώ να χειροκροτήσω αυτούς τους ανθρώπους. Μια ολιγόλεπτη αλτρουιστική χειρονομία ευγνωμοσύνης. Ίσως σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, το έχουμε περισσότερο ανάγκη από όσο πιστεύαμε.

Η ώρα του Απολογισμού

…Όταν τα μάτια των γύρω δεν κοιτούν, τότε χάνουν τον εαυτό τους. Όμως δεν είναι τα επιτεύγματά μας που καθορίζουν την ύπαρξη μας, αλλά η ουσία μας…

Πατήρ Αντώνιος Λουκόπουλος

Παράξενοι καιροί, δεν βρίσκεις; Καιροί ενδοσκόπησης. Αυτοκριτικής. Επανεκκίνησης. Μια φίλη ξέμεινε στην Καλιφόρνια. Αν δεν ξαναβρεθούμε, σε ευχαριστώ για αυτά που ζήσαμε, μου έγραψε. Ακολούθησαν πολλές φατσούλες να κλαίνε από τα γέλια. Αγαπώ που γελάμε ακόμα. Είμαστε αισιόδοξοι και ρομαντικοί. Όταν οι άλλοι κοιτούν μπαλκόνια εμείς ψάχνουμε το φεγγάρι και τα αστέρια.

Η καλύτερη μου, δεν είναι και μια ανησυχία έχει σκαλώσει στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου. Παραμένω όμως θετική. Μακάρι αυτές οι δύσκολες μέρες να είναι ένα μάθημα για όλους. Μακάρι να εξελιχθούμε και να μάθουμε όσα ήρθαν να μας διδάξουν τα νέα δεδομένα. Μακάρι να γίνουμε καλύτεροι. Τόσα έχουμε περάσει, αδέλφια. Οφείλουμε να τα καταφέρουμε.

Μην εύχεσαι να ήταν πιο εύκολο. Να εύχεσαι να ήσουν καλύτερος.

Jim Rohn

Πάλι εδώ με διάθεση νοσταλγική και ετοιμοπόλεμη. Πάλι εδώ να σου κρατήσω συντροφιά για λίγα λεπτά. Όλα θα πάνε καλά. Ανυπομονώ για τα πάρτυ που έρχονται μετά Kαραντίνας εποχή. Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Τα δεδομένα θα αλλάξουν ξανά. Οι αγκαλιές τότε θα είναι πιο σφικτές. Πιο αληθινές. Ελπίζω να είσαι καλά, να μένεις σπίτι και να απολαμβάνεις όσο μπορείς αυτό το γλυκόπικρo Dolce Far Niente. We will survive, φίλε μου. May the force be with you!

Συμβουλές By Zwitsaki Macqueen

1) Δες το toy boy. Thank me later! 😉

2) Διάβασε αυτό και ταυτίσου ελεύθερα.