Δαμάζοντας τα κύματα


Brainstorming / Σάββατο, Αύγουστος 17th, 2019

Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις την θάλασσα.
Σαρλ Μπωντλαίρ


Η διαδρομή για το ξέφρενο παιχνίδι με τα κύματα μου φαινόταν ατελείωτη. Η ανυπομονησία είχε χτυπήσει κόκκινο και ο προορισμός φάνταζε ακόμα πιο μαγικός. Ο επτάχρονος εαυτός μου ήταν συνηθισμένος. Ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Λαχταρούσε το παιχνίδι στην αμμουδιά, τις βουτιές από τους ώμους του μπαμπά, τα πειράγματα με τους καινούργιους φίλους, το κάψιμο από το αλάτι και τον ήλιο, τα σάντουιτς της μαμάς, τα οποία αν και ώρες μέσα στην τσάντα, ήταν πάντα πεντανόστιμα, τον ύπνο κάτω από την παχιά σκιά μιας ριγέ ομπρέλας και ένα παγωτό σοκολάτα για σβήσιμο. Ευτυχία!


Ο σημερινός μου εαυτός δεν τα συμπαθεί ιδιαίτερα τα παιδιά. Μην με παρεξηγήσεις. Ναι είναι υπέροχα και έχουν πλάκα και κάποτε ήμασταν όλοι παιδιά αλλά, εκείνα τα πρωινά, τά όμορφά, τα αυγουστιάτικα τα «όλο το χρόνο τις περίμενα αυτές τις διακοπές» στην ακροθαλασσιά, δεν είναι και η καλύτερη παρέα. Όχι πάντα τουλάχιστον. Ο σημερινός μου εαυτός παράλληλα ενθουσιάζεται με τον ενθουσιασμό των παιδιών και ζηλεύει την ξεγνοιασιά τους. Τα κύματα έφτασαν και τα 2 μέτρα και επικρατούσε ένταση στην παραλία. Παιδάκια τα ξέβραζε η θάλασσα, άλλα έκλαιγαν, άλλα γελούσαν, μάνες που έτρεχαν πανικόβλητες, γέλια, νεύρα, ανακούφιση. Επανάληψη. Πρέπει να μπω είπα, και σκέφτηκα τον επτάχρονο εαυτό μου. Θα ήταν το χειρότερο παιδάκι.


Όταν ο επτάχρονος εαυτός μου αντιλαμβανόταν ότι είχαμε φτάσει στον προορισμό μας, πριν καν παρκάρουμε, πριν καν αποφασίσουμε που θα στήσουμε το καλοκαιρινό σαλονάκι μας, έτρεχε αφήνοντας στο διάβα του ρούχα, παπούτσια και τσιρίδες χαράς με στόχο μια επαγγελματική βουτιά όσο πιο βαθιά, όσο πιο μακριά πίστευε με το μικρό αθώο του μυαλό.

Τι ευτυχία! Τι συναίσθημα!

Η επιστροφή ήταν η πιο δύσκολη. Πώς να μεταφράσεις σε δύο δίδυμα επτά χρονών το «πρέπει να φύγουμε». Ο επτάχρονος εαυτός μου ονειροπόλος από τότε, λάτρευε την θάλασσα, καθόταν με τις ώρες μέσα στο νερό κάνοντας μακροβούτια μέχρι να σταφιδιάσει, μέχρι να γίνει λίγο μωβ από το κρύο. Λάτρευε να βυθίζει τις πατούσες μέσα στην αμμουδιά, να φτιάχνει κεφτεδάκια με την άμμο από τον βυθό, του άρεσε το ηλιοκαμένο μουτράκι του και ας είχε βαρεθεί το αστείο της μαμάς και του μπαμπά πως τον είχαν πάρει από τους γύφτους χαριτολογώντας για το carribbean τροπικό του μαύρισμα εκείνης της εποχής.


Θα βουτήξω είπα και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Σαμ. Ο Σαμ είναι σέρφερ και εραστής της θάλασσας, των κυμάτων και του Μπομπ Μάρλει.
-Σαμ, θέλω να μάθω και εγώ σερφ.
-Όχι.
-Μα γιατί;
-Ας το σε λέωωωω….
-Μα, γιατί;


Δεν έμαθα ακόμα σερφ αλλά θέλω. Και βούτηξα.
Από το μαγιό βγάζω ακόμα άμμο, και η αλήθεια είναι ότι έφαγα ξύλο. Με πρόλαβε το κύμα και με χτύπησε αλύπητα. Φυσικά και υπερβάλω λιγάκι αλλά η αλήθεια είναι ότι γέλασα και το απόλαυσα όπως θα έκανε ο τρόπικαλ επτάχρονος εαυτός μου.


«Η καλοκαιρινή νύχτα είναι σαν την τελειότητα της σκέψης»
– Γουάλας Στίβενς, αμερικανός ποιητής Πηγή: Protagon.gr



Η βροχή των αστεριών τους βρήκε μαζί αγκαλιά πλάι στο κύμα. Χαζολογούσαν, θαύμαζαν την ανείπωτη ομορφιά του ουρανού, γελούσαν, ερωτευόντουσαν μαζί το φεγγάρι και απολάμβαναν την στιγμή. Είναι και εκείνοι που έμειναν πίσω, τελευταίοι των Μοικανών να φυλούν την πόλη. Είναι και εκείνοι που πήγαν στο νησί, κάποιοι που έφυγαν σεζόν και άλλοι που τους έφαγαν τα δρομολόγια στα πάρτι και τα beach bar. Κοντοζυγώνει Δεκαπενταύγουστος και είναι γιορτή. Γιορτάζει η Παναγία και δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξέρεις έστω και μία Μαρία. Γενέθλιος μήνας των λιονταριών, πανσέληνος, αλμυρά κορμιά, σγουρά μαλλιά, καμένα μούτρα και κόκκινα μάγουλα. Είναι πάντα γιορτή.

Ο επτάχρονος εαυτός μου δεν είχε ιδέα και δεν έδινε δεκάρα για καμία γιορτή. Θα ήταν για ώρες μέσα στο νερό να δαμάζει τα κύματα. Ήταν τόσες πολλές οι ώρες μέσα στην θάλασσα που λίγο πριν κοιμηθεί ένιωθε ότι ήταν στον νερό. Ένιωθε την αίσθηση του κύματος και την αγκαλιά της θάλασσας. Κρατούσε πάντα μια στιγμή αλλά κάθε φορά έδινε υπόσχεση στον εαυτό του ότι την επόμενη φορά θα κάτσει παραπάνω ώρα στο νερό για να κρατήσει περισσότερο.

Παιδιά.

Θαυμαστής λοιπόν του παιδικού ενθουσιασμού σου προτείνω «ξεγνοιασιά on the beach». Κλασικό, δροσερό, με λίγο αλάτι και λεμόνι, μια ομπρελίτσα στο πλάι, ξυπνάει όλες σου τις αισθήσεις και έχει το χρώμα της επιλογής σου! Υπέροχο!

Ξεγνοιασιά on the beach


Καιρό είχαμε να τα πούμε και είμαι πάλι εδώ με διάθεση ηλιοκαμένη, αισιόδοξη, αυγουστιάτικη και ερωτική. Παρέα με έναν κακοφονιξ τζίτζικα που αράζει στο δέντρο πάνω από την σκηνή μου, σου γράφω για να σου θυμίσω να περάσεις τέλεια ότι κι αν κάνεις γιατί μπορείς. Μπορείς να δαμάσεις τα κύματα και μπορείς να απολαύσεις την ζωή και το αξίζεις. Ξέρω ότι μπορεί να μην είχες ιδέα για την βροχή των αστεριών, να σε βρίσκω έξαλλο-η και γενικά να ζεις 40 βαθμούς κάπου λίγο πιο γκρίζα , και πιο «άσε μας κουκλίτσα μου». Όπως και να έχουν τα πράγματα μια βουτιά θα την κάνεις. Ε, κοίτα να την ζήσεις σαν τον επτάχρονο εαυτό σου.



«Το καλοκαίρι είναι η εποχή που πετάς τα άγχη σου μαζί με τα ρούχα σου. Μερικές μέρες του μπορεί να μεθύσεις με την πεποίθηση ότι όλα στον κόσμο πάνε καλά» – Αντα Λουίζ Χάξταμπλ, αρχιτέκτονας-κριτικός αρχιτεκτονικής Πηγή: Protagon.gr

Η βροχή των αστεριών τους βρήκε μαζί πλάι στο κύμα. Τους πήρε ο ύπνος αγκαλιά πάνω σε μια νωπή πετσέτα. Φεύγοντας κοίταξαν να αφήσουν το μαγικό τοπίο όπως το βρήκαν. ΌΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ. ΜΑΖΕΨΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΗΝΑΡΑ ΜΟΥ και may the force be with you!