«Ο μύθος του Ηρακλή & η τέλεια πατατόπιτα όλων των εποχών»


Brainstorming / Δευτέρα, Απρίλιος 8th, 2019

Οι αμερικάνικες ταινίες που βασίζονται στην ελληνική μυθολογία, μπορούν κάλλιστα να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Νιώθεις τα εγκεφαλικά κύτταρα και όσα έμαθες στο σχολείο ή διάβασες, να αυτοκτονούν από τα αυτιά σου και να πέφτουν στο κενό. Έβλεπα μια ταινία για τον Ηρακλή, τον ημίθεο γιο του Δία, όπου ο κολλητός του, είναι ο Σωτήρης από την Πίρυνθα. Ποιος Σωτήρης; Ποια Πίρυνθα; Μα ποιος Σωτήρης, αλήθεια;

Και θυμήθηκα τον κύριο Σωτήρη, τον ιδιοκτήτη ενός γυράδικου, δίπλα ακριβώς στο δημοτικό μου, στην οδό Κασσάνδρου. Κάθε μέρα μετά τις δώδεκα το μεσημέρι, πολλές φωνές μαθητών στο προαύλιο του σχολείου, καλούσαν τον κύριο Σωτήρη.

-Κύριε Σωτήρη, κύριε Σωτήρη…Μια πατατόπιτα!

-Δύο, κυρ Σωτήρη!

-Έφτασεεε….

Το μαγαζί του κύριου Σωτήρη, που το δούλευε μόνος του και το είχε ονομάσει «ο Σωτήρης» (καλτ), δεν υπάρχει πια. Πολλά έχουν αλλάξει σε εκείνη την γειτονιά, δεν υπάρχει πια ζωή. Στον ίδιο δρόμο, από την απέναντι μεριά, υπήρχε ένα μαγαζί για κατοικίδια οπού καθόμασταν ώρες πιτσιρίκια και χαζεύαμε τα χρυσόψαρα, τα μικρά χελωνάκια, τα χάμστερ και τους παπαγάλους. Υπήρχε ένα ψιλικατζίδικο που μαζευόντουσαν οι παππούδες για καθημερινό κουτσομπολιό. Λίγο πιο κάτω, ηλεκτρικά, μια γκαλερί ενός ζωγράφου, ένας φούρνος, μια μπουτίκ της κακιάς ώρας με πιτζάμες και ένα φαρμακείο. Όλες, μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις. Οι μισές και παραπάνω, δεν υπάρχουν πια. Αν τύχει και περάσω από εκεί σφίγγεται και λίγο η καρδιά μου. Υπήρχε και ένας οίκος τελετών. Αλήθεια, η μόνη κερδοφόρα επιχείρηση που υπάρχει μέχρι και σήμερα  στην γειτονιά. Φυσικά. Γκρίζαρε η εικόνα. Σαν να πέρασε επιδημία που άφησε πίσω της συντρίμμια. Υπερβάλλω φυσικά, είναι η δουλειά μου, αλλά τίποτα δεν θυμίζει τις μέρες που όλοι στην γειτονιά  άκουγαν μικρά παιδιά να φωνάζουν το όνομα Σωτήρη.

 

Που το πας φίλη, θα μου πεις. Μια κάποια νοσταλγία θα σου απαντήσω και μια μικρή φρίκη για τα χρόνια που πέρασαν, που περνούν και θα περάσουν.

Υπάρχουν νέοι που δεν ξέρουν πώς λειτουργεί μια κασέτα. Το «Grace and Frankie» είναι το νέο μου κόλλημα στο Netflix, όπου τα προβλήματα και τα όνειρα δυο γυναικών ηλικίας 70 plus, φαντάζουν περίεργα, οικία. Από το «my number one» και την νίκη της Παπαρίζου στην Eurovision έχουν περάσει 14 ολόκληρα χρόνια. Και επειδή υποστηρίζω το «μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια», φυσικά και ο κολλητός του Ηρακλή είναι ο Ιόλαος και είχε σχέση με την Ζήνα (αστειεύομαι) και φυσικά έχω δει πολλές επαναλήψεις των σειρών με τους παραπάνω πρωταγωνιστές. Ξέρω, ότι το ίδιο ισχύει και για σένα.

Όταν τύχει και περάσω από το δημοτικό μου, στην οδό Κασσάνδρου, πάντα με πιάνει μια μελαγχολία. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Το γυράδικο του καλτ κύριου Σωτήρη δεν υπάρχει. Λίγο πιο κάτω όμως, έχει ανοίξει η «Αννούλα». Ένα μαγειρείο που συχνάζουν φοιτητές. Χαίρομαι να το βλέπω γεμάτο και ας μην έχω κάτσει ποτέ. Χαίρομαι γιατί δίνει ζωή και ενέργεια στην γειτονιά. Καμία πατατόπιτα που έφαγα στην ζωή μου, δεν ήταν τόσο νόστιμη όσο εκείνη του κυρ Σωτήρη. Δεν νομίζω ότι η ποιότητα ήταν το δυνατό του χαρτί, που έκανε όλους τους μαθητές του σχολείου να φωνάζουν μανιωδώς το όνομα του. Ήταν εκείνα τα χρόνια, ήταν ο κυρ Σωτήρης σαν προσωπικότητα και η παιδική αθώα λιγούρα που έπιανε τα πιτσιρίκια στο διάλειμμα, είναι όλα αυτά μαζί, που την έκαναν την τέλεια πατατόπιτα όλων των εποχών.

Αν περάσω και δω κάποιον από τους δασκάλους μου, εκεί να δεις. Κάθομαι και τους χαζεύω για αρκετή ώρα. Πόσα χρόνια πέρασαν Χριστέ μου; Πάντα θέλω να πάω να τους χαιρετήσω και αν με θυμηθούν θεωρώ ότι είναι χάρισμα των εκπαιδευτικών να θυμούνται μετά από δεκαετίες τους μαθητές τους. Έγινα και εγώ, μία από εκείνους που νοσταλγούν τα σχολικά τους χρόνια, κάτι που πίστευα ότι δεν θα γίνει ποτέ. Πότε μη λες ποτέ.

Πάλι εδώ, με διάθεση νοσταλγική και  λίγο από το μαύρο χιούμορ μου, που λίγοι πιάνουν και εκτιμούν, αλλά που εγώ, τόσο αγαπώ στον εαυτό μου. Όπως έκανε ο Τσάντλερ στα Φιλαράκια. Πάλι καλά που υπάρχει το Star και το Netflix, που παίζουν την σειρά φαινόμενο, γιατί υπάρχουν και αυτοί που εκτός από τις κασέτες δεν ξέρουν ούτε το παρεάκι που σύχναζε σε μια καφετέρια δίπλα στο Central Park στην Νέα Υόρκη.

Η Δημητρούλα επέστρεψε και τελικά δεν έγινε μάνα (σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς). Πέρασε ο καιρός και επιτέλους η τελευταία σεζόν του Games of Thrones είναι γεγονός. Πριν λίγες μέρες ταξίδεψα στο εξωτερικό, και ναι, στο αεροπλάνο, όπως λέει ο αγαπημένος υπερταλαντούχος Χατζής:

Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά

μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα

μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι

το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι

Μέσα σε αυτή την ζωγραφιά σου εύχομαι να δημιουργείς, να ζεις δυνατά, να γελάς πολύ, να μην παίρνεις τον εαυτό σου και πολύ στα σοβαρά, να ταξιδεύεις και στο προσωπικό σου Dolce Far Niente να έχεις πολλές όμορφες αναμνήσεις να θυμηθείς και να συγκινηθείς με αυτές.

 

Φεύγουν τα χρόνια
κι όλα αλλάζουν όλα
και μένει μόνο
η ανάμνηση η παλιά

Φεύγουν τα χρόνια
κι όλα αλλάζουν όλα
μόνο η αγάπη
μένει μες στην καρδιά

Μόνο η αγάπη
πάντα η αγάπη
σκέψη και νου κυβερνά
χίλιες χαρές μας κερνά
και η ζωή μας περνά

Φεύγουν τα χρόνια
κι όλα αλλάζουν όλα
Μόνο η αγάπη
μένει μες στην καρδιά

Φεύγουν τα χρόνια, Μίμης Πλέσσας/Δαλιανίδης Γιάννης

Αποφεύγω τους υδατάνθρακες πια, αλλά ο Σωτήρης και η χολιγουντιανή προσέγγιση της ελληνικής μυθολογίας, μου δημιούργησαν και θύμισαν  τόσα πολλά, που δεν μπόρεσα να μην μοιραστώ. Μια κάποια χαρμολύπη ίσως, κάπως λυτρωτική και συγκινητική. Ελπίζω ο Σωτήρης, ο Ηρακλής και οι σκέψεις μια ρομαντικής αρθρογράφου, να σε έκαναν έστω και λίγο να ξεχαστείς, να χαμογελάσεις και να θυμηθείς την δική σου σχολική καθημερινότητα με νοσταλγία και λαχτάρα. Σε ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο σου. Namaste. Μέχρι την επόμενη φορά, προσπάθησε να μην πέσεις με τα μούτρα στις πατατόπιτες λόγω νηστείας. May the force be with you!

 

Στην Κίκα για την στήριξη,την φιλία και την Μεγάλη Εβδομάδα που έρχεται