Παγκόσμια ημέρα Ποίησης


Brainstorming / Τετάρτη, Μάρτιος 21st, 2018

Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους. 

 

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Νιώθω ότι είμαι από τους τυχερούς. Η μητέρα μου έχει αρκετά μεγάλη και αξιοπρεπή βιβλιοθήκη, και έτσι από μικρή είχα την ευκαιρία και την δυνατότητα να βρεθώ ανάμεσα σε πολλούς  κορυφαίους συγγραφείς και ποιητές, να ξεφυλλίσω τα έργα τους, να τους γνωρίσω, να ταξιδέψω μαζί τους. Κάποιους τους ερωτεύτηκα, δεν ντρέπομαι να το πω, και ας έχουν αφήσει χρόνια τώρα τον μάταιο τούτο κόσμο. Στα δεκαπέντε μου διάβασα το «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, αν το επιχείρησες και εσύ σε κάποια φάση της ζωής σου, με νιώθεις. Το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη, το ποίημα που όλοι αγαπούν, το διάβασα στα δεκατρία μου από μια πολύ, πολύ παλιά έκδοση του πνευματικού μου πατέρα, του Παύλου. Όταν έδινα εξετάσεις για την σχολή του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης, θυμάμαι ότι οι οχτώ στις δέκα κοπέλες, είχαν επιλέξει το Μονόγραμμα για να το παρουσιάσουν στην επιτροπή. Ναι, είμαι από τους τυχερούς. Έτσι λοιπόν σπούδασα Βιβλιοθηκονομία, και ο μοναδικός λόγος ήταν η αγάπη μου για τα βιβλία. Δυστυχώς, όσο περνούν τα χρόνια, παρατηρώ και καταλήγω με θλίψη ότι λίγοι είναι αυτοί που έχουν ανακαλύψει την μαγεία της ανάγνωσης. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει ποτέ κάποιο βιβλίο και το στενάχωρο είναι, ότι το χαίρονται, το λένε, το δηλώνουν με περηφάνια, το θεωρούν λογικό. Όταν πάλι κοιτώ το παρελθόν και θυμάμαι τα σχολικά μου χρόνια (η καθηγήτρια που είχα στο γυμνάσιο στο μάθημα της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, μας έλεγε: Έλα μωρέ, μην σε αγχώνουν οι τόνοι, δεν χρειάζεται να τους μάθεις ….Oh my God…), καταλήγω ότι η τραγική πραγματικότητα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος , είναι τέτοια, που αναπόφευκτα οδηγεί τους Έλληνες μακριά από την ουσία της ανάγνωσης. Μακριά από την ουσία της Παιδείας.

Η ποίηση βρίσκεται σε χειρότερη μοίρα. Αν και αποτελεί την αρχαιότερη μορφή λόγου, λίγοι την έχουν ασπαστεί. Θυμάμαι μία από τις πολλές μπακαλοσυζητήσεις με τον φίλο μου τον Δημήτρη, να προσπαθώ να του εξηγήσω, ότι όπως εκείνος ως μουσικός βάζει τις νότες στην σειρά και δημιουργεί μία μελωδία, έτσι και ο ποιητής, χρησιμοποιεί τις λέξεις, για να εκφράσει περίτεχνα μια ιδέα, ένα συναίσθημα.

Η ζωγραφική είναι ποίηση που βλέπεται, αλλά η ποίηση είναι ζωγραφική που ακούγεται

Λεονάρντο Ντα Βίντσι 

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι λίγες οι φορές που επέλεξες και εσύ ένα δίστιχο από ένα ποίημα που σου έκλεισε το μάτι, που σε άγγιξε και θέλησες να το κοινοποιήσεις. Για μένα, κάτι είναι και αυτό. Το προτιμώ από το να μαθαίνω τα νέα της Kardashian, που ακόμα δεν ξέρω γιατί είναι διάσημη. Δεν είναι εφικτό να πείσεις κάποιον να αποφασίσει να γνωρίσει τον κόσμο της ποίησης ή της ανάγνωσης γενικότερα, αλλά σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα Ποίησης, αν λοιπόν είσαι και εσύ ένας εραστής της, ίσως να νιώσεις την ανάγκη μου να γράψω αυτό το άρθρο.

Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα

Γιώργος Σεφέρης

Υπάρχουν εκεί έξω πολλά υπέροχα ποιήματα, ποιητικές συλλογές, που μπορούν να σε ταξιδέψουν, να σε συγκινήσουν, να σε αγγίξουν. Είναι πολλοί οι ποιητές (ζουν ανάμεσα μας), που έχουν δημιουργήσει μικρά πανέμορφα αριστουργήματα. Παγκόσμια ημέρα Ποίησης και φυσικά θα σε αποχαιρετήσω με ποιήματα, αγαπημένα δικά μου, και εύχομαι να χαίρεσαι και εσύ για την σημερινή ημέρα. Άφησε το σχόλιο σου ή το αγαπημένο σου ποίημα, και μην επιτρέπεις άλλο την δικαιολογία «δεν έχω χρόνο, μωρέ…» να σου στερεί όμορφα συναισθήματα, γνώση και εμπειρίες.

 

 

Τάσος Λειβαδίτης, ο ποιητής του έρωτα…

Σε περιμένω παντού

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου, είναι να `χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα, είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο,
θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα ,
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα,
σα δυο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσά κι
απέραντα, γιατί σ’ αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι. Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ,
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων.
Σ’ όποιο μέρος της γης, σ’ όποια ώρα,
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο…
εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου!

 

 

Αγαπημένος Νίκος Καρούζος…

Η προσευχή του σκουληκιού 

Άκου Κύριε τον καλό σου φίλο
που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.
Εσύ είσαι ό,τι με συνδέει μ’ έναν καρπό και μ’ έναν τάφο.
Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο.
Αλλ’ όμως είμαι θέλημά σου
γέννημα στην απέραντη καρδιά σου…
Δεν έχω ερωτήματα
και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα.
Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.
Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου
γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.
«Δεν έχεις ερωτήματα;» – μου λέει το φθαρτό.
Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα;
Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν;
Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου
και τη διαπερνώ με την πίστη.
Αυτή ‘ναι η αξία εμάς των σκουληκιών
που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο…
Το χώμα ειν’ η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.
Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.
Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει;
Αγάπη, πράξη και ουσία του θεού μου
σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά.

 

Μοναδικός Κωνσταντίνος Καβάφης…

Che fece…il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.

Must see: Dead Poets Society (ο κύκλος των χαμένων ποιητών), 1989