Όταν η νύφη του Θερμαϊκού γιορτάζει


Brainstorming / Πέμπτη, Οκτώβριος 25th, 2018

Η Σαλονίκη που έσβηνε
με του καιρού το διάβα
καντήλι που τρεμόφωτο για λάδι λαχταρά,
από βραδύς κοιμήθηκε δυστυχισμένη σκλάβα
και την αυγούλα ξύπνησε αρχόντισσα κυρά.

Ανδρέας Λίτος, περιγράφει, την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912.

 

Κάθε Οκτώβρη μήνα, αν μένεις Θεσσαλονίκη, περιμένεις να δείξει το ημερολόγιο τον αριθμό 26. 26 Οκτωβρίου και αν είσαι τυχερός και κολλήσεις ένα ρεπουδάκι ή πέσει σε καλή μέρα, να σου και η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, να σου και το τριημεράκι. 

Γιορτάζει η νύφη του Θερμαϊκού, και οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα από το πρωί. Το ξέρω καλά. Πήγα στο 51ο Δημοτικό σχολείο, δίπλα στην Εκκλησία του Πολιούχου μας, του Αγίου Δημητρίου. Κάθε χρόνο γιορτάζει η γειτονιά. Καιρό, έμενα με την γιαγιά δίπλα ακριβώς στην εκκλησία. Ήταν πολλά τα πρωινά που ξύπνησα ξημερώματα, έξω φρενών, από τις καμπάνες. Μεγάλη Παρασκευή ήταν θυμάμαι, όταν ακούγαμε αποσβολωμένοι τις καμπάνες να χτυπούν χριστουγεννιάτικες  μελωδίες. Έτρεχαν οι γείτονες να πουν του παπά ότι μπέρδεψε τις κασέτες.

Γιορτάζει η Θεσσαλονίκη και ξέρεις ότι θεωρώ, ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Προχθές λοιπόν άνοιξε μέσα στην τσάντα μου, το πορτοφόλι που έχω άπειρα χρόνια, γεμάτο με άχρηστες κάρτες, τηλεκάρτες, ραβασάκια και αποδείξεις. Αποφάσισα να κάνω ένα ξεκαθάρισμα, όταν ανακάλυψα ένα κείμενο που είχα γράψει για την Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι που, πότε και γιατί το έγραψα. Η μνήμη μου με απατά. Σημασία έχει ότι το βρήκα την εβδομάδα που εμείς οι Θεσσαλονικιοίς γιορτάζουμε. Και είπα λοιπόν να το μοιραστώ. Λέξεις και σκέψεις αφιερωμένες στην νύφη του Θερμαϊκού που 26η Οτωβρίου φοράει τα γιορτινά της.

 

Τόσο μικρή και τόσο πολύπλευρη. Γεμάτη αντιθέσεις. Έχει το δικό της αυθεντικό αέρα. Πορεύεται χρόνια τώρα, αδιαφορώντας για τα σχόλια των άλλων. Θα γεράσουμε και το μετρό, όντως δεν θα το δούμε. Βασίλισσα του Θερμαϊκού, ζει στον δικό της θρόνο. Ξέρει από καλό φαγητό και ξέγνοιαστες μπαρότσαρκες. Αγαπάει τις τέχνες και τον πολιτισμό και τα τιμά με εκθέσεις, φεστιβάλ και συναυλίες. Έχει την δική της τεράστια κληρονομιά, τις δικές της, ανείπωτες,  σκοτεινές ιστορίες. Τραγούδια πολλά έχουν γραφτεί για εκείνη. Πάππου προς πάππου Θεσσαλονικιοίς, νέοι με όνειρα, κλαρινογαμπροί και  καλλιτέχνες, φοιτητές από την περιφέρεια, περαστικοί και τουρίστες, Αριανοί, Παοξήδες και Ηρακληδείς, όλοι, την έχουν ερωτευτεί. 

Φήμες λένε ότι είναι ένα μεγάλο κρεββάτι. Άλλοι λένε ότι είναι ένα μεγάλο χωριό. Κάποιοι την βαρέθηκαν και έφυγαν. Άλλοι δεν την άφησαν ποτέ. Όλοι όμως την φλέταραν και ξημέρωσαν μαζί της. Από τις δυτικές συνοικίες και την Μονή Λαζαριστών, μέχρι την Βίλκα (οδός 26ης Οκτωβρίου, τυχαίο;) και το λιμάνι. Από  την Άνω πόλη και την Αριστοτέλους, στην Ζεύξιδος , στην Ικτίνου και την Σβώλου. Παραλία για καφέ, Βαλαωρίτου για ποτό. Τούμπα, Καλαμαριά, λίγος Βαρδάρης φύσηξε και έφτασες Περαία. Αυτή είναι. Με κάποιες στάσεις παραπάνω. Ακολουθώντας τους δικούς της νωθρούς ρυθμούς. Μια πόλη ρομαντική και σαγηνευτική, παρατημένη και μελαγχολική, άλλα πάντα γοητευτική. 

 

Γιορτάζει όλη η πόλη και σίγουρα έχεις πολλούς που πρέπει να πάρεις να ευχηθείς. Χρόνια πολλά, γιορτάζουμε. Στον Δημήτρη, την Δήμητρα, Τον Μήτσο, τον Μίμη και την Μιμή. Στην Θεσσαλονίκη. Και μην ξεχνάς. Κωνσταντίνου και Ελένης τα βγάζουμε, Άγιου Δημητρίου τα βάζουμε. Ξέρεις… τα χαλιά. Χρόνια πολλά και να περάσουμε όμορφα. Σε αποχαιρετώ με αγαπημένο Στέφανο Τσιτσόπουλο, για τι άλλο. Για την Θεσσαλονίκη. Μέχρι την επόμενη φορά, may the force be with you.

 

 

Η Μπίλι Χόλιντεϊ στην Ιασωνίδου, ο Μαγιακόφσκι στην Αρετσού, τριζόνια στη Γερακινή, και γότθοι στην Καμάρα! Γεμιστά στου Τσαρουχά, μαρκησίες στο Ναυαρίνο, απέναντι ο Όλυμπος, μα μέσα μας η Ολύμπου! Πάνινα εν Καλαμαρία βυσσινόδεντρα, Αγία Νοσταλγία με Τρύπες, κεφίρ και Τριανδρία, Ιλιάδος και Γαμβέτα, και για Κωνστιντανοπόλεως, πέτα. Είκονες και λέξεις ανάμεσα στο πραγματικό αλλά και στο αόρατο. Γιατί στην Αλεξάνδρου Σβώλου, φίλοι, έχει χαρές και χλωροφύλλη. […]. Παύλου Μελά και Χαριλάου, σε past forward λάου λάου, Μελενίκου, Επανομή, δεύτερη κατανομή, και στην Τούμπα, μια Παρασκευή θα δεις την πόλη απ’ την καλή. […] τα λεωφορεία πετούν, οι άνθρωποι κάνουν πιρουέτες, οι κιθάρες μιλούν κι οι δρόμοι ανθίζουν. Μια πόλη μαγική!

Στέφανος Τσιτσόπουλος, Ημερολόγιο 2013, «ΘΕSOULΝΙΚΗ».