Και φτου από την αρχή


Brainstorming / Σάββατο, Ιανουάριος 27th, 2018

Πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια; Οι εμπειρίες είναι πολλές. Τα λάθη είναι άπειρα. Πόνεσες, ωρίμασες, πληγώθηκες, έμαθες. Σε πρόδωσαν, τα έκανες μαντάρα. Αυτό που σπούδασες, ποτέ δεν σου άρεσε και τελικά ποτέ δεν σου δόθηκε και η ευκαιρία να το κάνεις επάγγελμα. Ποτέ δεν βρήκες τι θέλεις να κάνεις αλήθεια. Παντρεύτηκες τον λάθος άνθρωπο, σιχαίνεσαι την δουλειά σου και αυτή η υπεύθυνη σου, γεννήθηκε για να σου κάνει την ζωή μίζερη σαν τα μούτρα της. Και αυτή η μάνα σου, βρίσκει πάντα αφορμή να σου θυμίσει όλες τις λάθος σου επιλογές. Και το πρωί σηκώνεσαι με το ζόρι από το κρεββάτι (αυτό το πάπλωμα, μερικές φορές είναι τόσο βαρύ), κανείς δεν αναγνωρίζει τον κόπο και την προσπάθεια σου και στην τελική εσύ είχες όνειρα. Αλλιώς τα είχες φανταστεί. Λίγο οι πρώτες ρυτίδες, λίγο που όλα αρχίζουν και παίρνουν την κατηφόρα, δεν το σηκώνεις άλλο το ποτό, τον χωρισμό ακόμα να τον χωνέψεις και η Μαρία αρραβωνιάστηκε χθες, ο Σπύρος πήρε προαγωγή, η αδελφή σου περιμένει το δεύτερο παιδί και εσύ απλά είχες όνειρα, όνειρα που πλέον φαντάζουν απλησίαστα.

Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα….

Ήμουν δεκαοχτώ χρονών και κανείς δεν μου είπε ότι υπήρχε το ενδεχόμενο να μην εξελιχθούν τα πράγματα όπως πίστευα. Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές, στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα, εκεί που είσαι ήμουν κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις  και άλλα sooo true σοφά λόγια της γιαγιάς και του παππού, τριγυρίζουν πλέον στο μυαλό. Ο χρόνος όμως, πίσω δεν γυρνά και νιώθεις τόσο κουρασμένος. Μα, μεγάλωσες με γαλλικά και πιάνο. Πότε δεν ήθελες να περάσει στα δικά σου χέρια η οικογενειακή επιχείρηση. Εσύ ποδόσφαιρο ήθελες να παίζεις, πώς μπλέχτηκες έτσι; Δουλεύεις πολλές ώρες, τόσες πολλές ώρες που δεν θυμάσαι την τελευταία φορά που ήσουν ξεκούραστος, κεφάτος και χαρούμενος. Εσύ ήθελες απλά να παίζεις τσέλο. Και ήσουν καλός. Τόσο καλός. Και σε γέμιζε και σε έκανε τόσο χαρούμενο.

True Story #1

Θυμάμαι, ήμουν είκοσι χρονών μπουμπούκι. Δούλευα πωλήτρια σε ένα μαγαζί. Δώδεκα ώρες την μέρα. Έξι μέρες την εβδομάδα. Φυσικά ανασφάλιστη και με λεφτά, που εκείνα τα καλά χρόνια της Ολυμπιάδας, ήταν ψίχουλα. Έπαιρνα δύο λεωφορεία και έκανα σχεδόν δύο ώρες για να φτάσω στη δουλειά. Παράλληλα σπούδαζα (πάλι καλά ήταν το πρώτο εξάμηνο και πήγαινα μόνο δυο φορές την εβδομάδα στην σχολή). Τις Κυριακές κοιμόμουν μέχρι τις τρεις, έτρωγα και ξανά κοιμόμουν. Μία Κυριακή λοιπόν, στο παιδικό/εφηβικό μου δωμάτιο ξάπλωνα στο πιο μοναδικά υπέροχο κρεββάτι του κόσμου και κοιτούσα την κόκκινη αφίσα με τον Τσε Γκεβάρα που τότε έφηβη και παλαβιάρα, τόσο πολύ την καμάρωνα. Σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν πια το παιδί των λουλουδιών που θα βοηθούσε τις Χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δεν ήμουν ο επαναστάτης  που θα έμενε στην Ιστορία. Ήμουν ένας σύγχρονος σκλάβος που φυτοζωούσε. Συγνώμη Comandante, είπα. Τα θαλάσσωσα. Και η αφίσα έπεσε. Ναι, έπεσε. 

Κάλλιο αργά, παρά ποτέ…

Ξέρω, στα λόγια όλα εύκολα είναι. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Σε αυτό το blog, σε αυτό εδώ το παρεάκι, θα διαβάσεις πολλές φορές ότι το δώρο της ζωής είναι πολύτιμο και μοναδικό, ότι η κάθε σου κίνηση πρέπει να έχει απώτερο στόχο και σκοπό, την προσωπική σου ευτυχία. Ότι εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού και θέτοντας τους δικούς μας όρους και κανόνες, μπορούμε να κάνουμε πραγματικότητα, όλα εκείνα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Εύκολο ή δύσκολο, ακραίο ή τρελό, παιδαριώδες ή ανούσιο, πάντα η επιλογή είναι δική μας, όπως και τα όνειρα που κάναμε παιδιά.  Ποτέ δεν είναι αργά να προσπαθήσεις να κάνεις αληθινά τα όνειρα σου. Ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή.

Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις.

Ζαν-Ζακ Ρουσσώ

Να, η Ευκαιρία…

Σε όλες τις ιστορίες υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες. Νέα ξεκινήματα. Η ζωή είναι μικρή και οι άνθρωποι τα μεγαλοποιούμε όλα τόσο πολύ. Ο φόβος της αποτυχίας και η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλοι εχθροί σε οτιδήποτε καινούργιο. Μακριά από στερεότυπα και καθωσπρεπισμούς, αδιαφορώντας για την κατσίκα του γείτονα ή τι θα πει ο κόσμος, έχουμε την δύναμη να ξαναπροσπαθήσουμε. Μπορεί να φάμε τα μούτρα μας. Μπορεί όμως και να τα καταφέρουμε. Όλοι έχουν μια δεύτερη ευκαιρία. Γι’ αυτό κόψε την μουρμούρα και κάνε επιτέλους κάτι εποικοδομητικό για τον εαυτό σου. Και μην ξεχνάς ότι το σύμπαν σε ακούει. Think smart!

Ένας αισιόδοξος βλέπει μια ευκαιρία σε κάθε καταστροφή. Ένας απαισιόδοξος βλέπει μια καταστροφή σε κάθε ευκαιρία. Ουίνστον Τσόρτσιλ 

 

True Story #2

Ήξερες ότι η συγγραφέας του Harry Potter,  Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, ήταν πάμφτωχη, άνεργη, χωρισμένη με ένα παιδί και η «μεγαλύτερη αποτυχία που ήξερε» όπως έχει πει σε ομιλία της στο Χάρβαρντ το 2008. Την συνέχεια της ιστορίας την γνωρίζεις. Και νομίζω ότι είναι περιττό να σου αναφέρω την επαγγελματική της πορεία ή τον τραπεζικό της λογαριασμό. (Οι φήμες λένε ότι  ο πρώην σύζυγος χτυπάει ακόμα το κεφάλι του στον τοίχο.)

 

 

Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο.  Εσύ τι όνειρα έκανες μικρός; Ποια είναι η γνώμη σου για τις δεύτερες ευκαιρίες; Πιστεύεις στα νέα ξεκινήματα; Πόσο κοντά είσαι στο όνειρο;

 

*Must See: The pursuit of hapiness (το κυνήγι της ευτυχίας), 2006

*Must listen: Το βαλς των χαμένων ονείρων, Μάνος Χατζιδάκις