Social Media


Brainstorming / Τρίτη, Απρίλιος 17th, 2018

Οι Millennials, ο Simon Sinek, ο Ουμπέρτο Έκο και η εξαντλητική τάση των stories…

 

 

Πρέπει να είσαι οπλισμένος για να το χρησιμοποιήσεις. Είναι σαν ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο που πρέπει να ξέρεις να οδηγείς. Αλλιώς πας κατευθείαν στον τοίχο.

Ουμπέρτο Έκο όταν ρωτήθηκε για την κυριαρχία των social media

 

Για αρκετό καιρό, και μετά από παρότρυνση ενός αγαπημένου ανθρώπου που εκτιμώ, θαυμάζω και ζηλεύω για όλα όσα έχει ζήσει, σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή αλλιώς social media. Δεν ξέρω αν είναι δημιούργημα της φαντασίας μου ή όντως ισχύει, αλλά δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να βρω τροφή για σκέψη και υλικό για μελέτη. Μόνο η γιαγιά μου δεν έχει ιδέα επί του θέματος και κάποιοι Κρητικοί, old school, που είχα γνωρίσει στο νησί.

Μέρες τώρα, το σκέφτομαι, αναρωτιέμαι και απορώ  γι’ αυτόν τον εθισμό που κυριαρχεί στην ζωή μας. Πώς ξεκίνησε; Πώς φτάσαμε στο σήμερα; Τι μεσολάβησε; Θυμάμαι έκανα προφίλ στο facebook από τους τελευταίους της γενιάς μου. Δεν καταλάβαινα αρχικά τι είναι, μου φαινόταν λίγο χλιαρό. Αλλά έλα, που φτάσαμε στο σήμερα. Στην εποχή που αν δεν είσαι σε κανένα, μέσω κοινωνικής δικτύωσης ενεργό μέλος, σε κοιτάνε και λίγο καχύποπτα  και είσαι σίγουρα ο περίεργος της ημέρας.

Τι αρρώστια είναι αυτή φίλοι μου; ‘Έχετε σκεφτεί πόσο ανούσιο είναι να ανεβάζεις καθημερινά την ίδια σέλφι, με ελάχιστες διαφορές; Ξέρω, πήρες καινούργιο σακάκι και πρέπει να το δείξεις, το φως σήμερα αναδεικνύει υπέροχα τα μάτια σου και το καινούργιο σου κραγιόν, σου πάει τόσο πολύ. Άλλα γιατί; Γιατί θεωρούμαι φυσιολογικό να μοιραζόμαστε την προσωπική μας ζωή με τον καθένα; Ούτε κράζω ούτε θαυμάζω, δεν είμαι και από τους πολύ φανατικούς, αλλά έχω ανεβάσει και εγώ μια ανούσια κάκιστη χωρίς λόγο και αιτία ύπαρξης, σέλφι. Γιατί τέτοιο κακό με τους  followers; Εσάς σας κάνει σε κάτι καλό;  Σας εξυπηρετεί επί της ουσίας σε κάτι; Ποιος είναι ο λόγος να δημοσιεύσεις που είσαι, που πήγες, που θα πας, πώς είναι το σπίτι σου, που δείπνησες προχθές ή που θα πας το σαββατοκύριακο. Και εμένα τι με νοιάζει;

Και σκέφτομαι και το άλλο. Ποιος ενδιαφέρεται αν εγώ κάνω βόλτα στην παραλία και τραβάω story τον ηλιόλουστο Θερμαϊκό; Ποιος ενδιαφέρεται αν είμαι μελαγχολική ή κεφάτη; Αν είμαι σπίτι ή διακοπές; Αν έκανα τα μαλλιά μου μπούκλες ή κότσο; Και στην τελική γιατί να το πω παντού; Γιατί να το κάνουμε αυτό; Γιατί να ξέρει η αδελφή του κολλητού του πρώην σου, που ήσουν στο ρεπό σου; Τι τον ενδιαφέρει τον άνθρωπο, που είδες χθες στον δρόμο, αλλά έκανες ότι δεν τον είδες, γιατί και εκείνος στην τελική το ίδιο έκανε, αφού τον είδες, κι ας έκανες πως δεν τον είδες (αλλά σε ακολουθεί και τον ακολουθείς στο Instagram), τι καφέ πίνεις, με ποιον και που; Και εσύ τώρα μεταξύ μας, θέλεις να ξέρει τι κάνεις και που πας; Και αν θέλεις, έχεις σκεφτεί πόσο ανούσιο είναι;

Θα το αποκαλούσε κανείς και παράνοια. Δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις, που όλο αυτό έχει να κάνει με τα επαγγελματικά κάποιου (αν και σε αυτή την περίπτωση, θεωρώ ότι υπάρχουν υπερβολές) ή για λόγους ενημέρωσης(ειδήσεις, ενδιαφέροντα, πληροφόρηση).

Η κυριαρχία των social media στην ζωή μας είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει. Πολλά έχουν γραφτεί, πολλοί ασχολήθηκαν και θέλησαν να την επεξεργαστούν. Δεν θα αναφερθώ στο σκάνδαλο Ζάκερμπεργκ . Γιατί, ο δικός μου προβληματισμός, είναι γιατί μας νοιάζει τόσο η γνώμη ανθρώπων που δεν μας επηρεάζουν και δεν θα χαιρετήσουμε αν συναντήσουμε τυχαία, γιατί επιθυμούμε την αποδοχή τους, γιατί θέλουμε να ξέρουν, γιατί να θέλουν να ξέρουν; Γιατί ενώ τα ξέρουμε όλα αυτά, συνεχίζουμε να σκοτώνουμε την ώρα μας με άχρηστες, επί της ουσίας, πληροφορίες; Μην βγάζεις τον εαυτό σου απ’ έξω. Εσύ πόσο εύκολα θα απενεργοποιούσες τους λογαριασμούς σου;

Και μέσα σε όλο αυτό τον πανικό, μόλις επέστρεψε από την Κούβα η φίλη μου η Ιωάννα. Πριν ένα χρόνο ανακάλυψαν οι ντόπιοι το ιντερνέτ, με κινητά και tablets δεν έχουν και στενή επαφή, αλλά όλη μέρα χορεύουν μου είπε και χαμογελούν.

Μέσα σε όλη αυτή την περισυλλογή, πέτυχα στην τηλεόραση ένα βράδυ, την καινούργια εκπομπή του Αντώνη Κανάκη, «Βινύλιο». Σου προτείνω να την παρακολουθήσεις. Εκεί ανακάλυψα τον Simon Sinek και ξεκίνησα να θέλω να τον γνωρίσω και να γίνουμε φίλοι. Τον αγάπησα. Προβλήθηκε λοιπόν από το Βινύλιο ένα απόσπασμα από την εκπομπή του, για τους millennials, για μια γενιά, για όσους έχουν γεννηθεί μετά το 1984. Είμαι και εγώ ένας millennial! Αν διάβασες ως εδώ, σε ευχαριστώ και σου προτείνω ανεπιφύλαχτα να δεις αυτό το μικρό βίντεο γι τους millennials και την σχέση τους με την τεχνολογία, την εργασία και την τρέλα των social media. Είναι πολύ συμπαθητικός και λέει την ιστορία της ζωής μας, με τα πιο απλά και αληθινά λόγια, μέσα σε δέκα λεπτά. Είσαι ή δεν είσαι millennial, δες το. Θα σε βοηθήσει αρκετά, σε πολλούς τυχόν αντίστοιχους προβληματισμούς, που μπορεί να έχεις. Μπορείς να παρακολουθήσεις το απόσπασμά  εδώ .

Είμαστε καλοί στο να δείχνουμε στον κόσμο, ότι η ζωή μας είναι καταπληκτική, παρόλο που έχουμε κατάθλιψη. 

Simon Sinek σε ομιλία του για τους millennials

Μέχρι την επόμενη blogging επικοινωνίας μας, σου προτείνω να το κόψεις. Τουλάχιστον να το ελαττώσεις. Ένας εθισμός είναι και αυτός. Μίλα περισσότερο με τους διπλανούς  σου και μην κοινοποιείς το δείπνο με τους φίλους σου, δεν χρειάζεται να ξέρει ο γυμναστής σου τι έφαγες το τριήμερο. Τοποθέτησε το  κινητό λίγο μακριά από τον καναπέ σε σημείο που δεν το φτάνεις εύκολα. Τι σε νοιάζει ποιος επέλεξε να βγει Σάββατο βράδυ ή ποιος θα μείνει σπίτι τελικά γιατί έχει πυρετό; Δεν συμπαθείς τους αδιάκριτους και τους κουτσομπόληδες, αλλά μήπως κάνεις το ίδιο;   Απόλαυσε την στιγμή χωρίς να το γνωρίζει και η κουτσή Μαρία. Θα δεις. Είναι καλύτερα έτσι. May the force be with you!

 

Στον Παύλο, για την έμπνευση…