The show must go on…


Brainstorming / Κυριακή, Οκτώβριος 14th, 2018

Αχ, πού ‘σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!
Κώστας Βάρναλης

 

Πριν κάποιες μέρες, καίγοντας όσα εγκεφαλικά κύτταρα μου έχουν απομείνει, βλέποντας τα συγκλονιστικά εθιστικά και ταυτόχρονα απαράδεκτα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης, άκουσα, δεν θυμάμαι που, ένα τραγούδι παλιό, που είχα χρόνια να ακούσω. Κάποτε, 7-8 χρόνια πριν, συνήθιζα να το ακούω, όλη μέρα, κάθε μέρα. Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν. Είχα «φάει τέτοιο σκάλωμα», που πιστεύω ότι είχα γίνει λιγάκι ενοχλητική. Τότε ήμουν στο άνθος της νιότης και όλα ήταν πιο χρωματιστά. Πιο ξέγνοιαστα. Πιο εύκολα. Πόσα ακόμα τραγούδια μου ήρθαν στο μυαλό. Ήμουν φοιτήτρια και ζούσα στο πατρικό μου. Δούλευα σε ένα ροκ μπαρ, με γραφικές φυσιογνωμίες, καλτ διάθεση, ροκ παρουσίες, πληθώρα ρομαντικών ψυχών, λίτρα μπύρας, άπειρες μεσονύκτιες αναζητήσεις, ζαλισμένες συζητήσεις και κιλά από όνειρα. Πολλά όνειρα. Για κάποιο λόγο, οι αναμνήσεις αυτές έχουν φίλτρο vintage, θυμίζουν φωτογραφία polaroid. Μοιάζουν παλιές, ξεθωριασμένες.

Δεν ξέρω αν είναι επειδή και εγώ ήμουν πιο νέα ή γιατί δεν είχε πιάσει η κρίση για τα καλά ή αν όλο αυτό ονομάζεται νοσταλγία. Ίσως να είμαι παραπάνω ρομαντική. Τα κινητά δεν είχαν γίνει ακόμα προέκταση του χεριού μας, νομίζω το instagram, τότε έκανε την εμφάνισή του, τουλάχιστον στον δικό μου κόσμο, και οι αναμνήσεις είναι περισσότερες από τις φωτογραφίες που έχω από εκείνη την εποχή. Θα ήθελα κι άλλες η αλήθεια είναι. Φωτογραφίες. Αλλά ήταν ωραία τα χρόνια εκείνα. Τα χρόνια που έφηβος και νέος, είσαι ατρόμητος, έχεις όλη την ζωή μπροστά σου, δεν σε νοιάζει, την ζεις την στιγμή. Τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Τα πάρτυ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σου, ο έρωτας είναι βασικό θέμα συζήτησης με φίλους, ακούς πιο πολλή μουσική, πιστεύεις ότι ο χρόνος είναι όλος δικός σου, και γελάς πιο εύκολα, πιο  δυνατά. Είσαι αυτό που λέμε ξέγνοιαστος.

Δεν είμαι αρκετά νέος για να τα ξέρω όλα.
James Barrie

 

Και κάπου εκεί στις απαρχές των τριάντα ξεκινούν οι πρώτοι πόνοι στην μέση. Ένα συναίσθημα που νόμιζα ότι το είχα, ξύπνησε τελικά, και εκεί κατάλαβα ότι το είχα χάσει. Ξεγνοιασιά. Αυτό ήταν το συναίσθημα. Μια χαρά περνάω, μην παρεξηγηθώ, και δεν με πήραν και τα χρόνια, αλλά θυμήθηκα, πως να στο πω, τα νιάτα μου. Ξέρεις πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Λίγο, πολύ, το έχεις καταλάβει. Αλλάζεις δουλειά, οι ευθύνες έχουν αυξηθεί, πίνεις μια νύχτα και είσαι άρρωστος τις επόμενες τρεις μέρες. Που να βγεις τώρα Παρασκευή βράδυ; Άλλωστε την Δευτέρα δουλεύεις. Και εκεί που έχεις γύρει λίγο στον καναπέ, και πάει να σε πάρει γλυκά γλυκά ο ύπνος, όρθιο, όπως έπαιρνε πάντα την γιαγιά σου λίγο μετά τις εννιά, ακούς ένα τραγούδι από παλιά και πλημμυρίζεις αναμνήσεις. Ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό σου, θυμάσαι αστείες σκηνές, όλα μοιάζουν τόσο ξεκάθαρα πια,  καμαρώνεις  για τις αντοχές που είχες κάποτε. Μα πώς την πάλευες;

Σε εκείνο το ροκ μπαρ όποιος ήθελε έβαζε όποιο τραγούδι ήθελε. Έτσι και εγώ το έκανα, το τραγούδι του καλοκαιριού. Είχε γίνει για θαμώνες και προσωπικό κάτι σαν τις διαφημίσεις των Jumbo. Άλλοι το σιγοτραγουδούσαν κρυφά και γκρίνιαζαν και άλλοι δημιουργούσαν χορευτικά πλάι στο κύμα, σε μια άδεια παραλία ακούγοντας το σε repeat.

Μια ζωή την έχουμε όπως τραγούδησε και ο αγαπημένος μου Χορν, και θυμήθηκα την ταινία που πούλησε την ψυχή του στον έξω από εδώ, για να γίνει ξανά νέος. Να ‘ταν τα νιάτα δυο φορές, αλλά δυστυχώς, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Πόσο τέλειο θα ήταν να μπορούσες να ξαναγίνεις δεκαοχτώ χρονών, και να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή, κουβαλώντας όμως στις πλάτες σου τις εμπειρίες, τα συναισθήματα και τα μαθήματα της πρώτης φοράς. Ανούσιο, λες; Αδιάφορο;

Φαντάζομαι όσο μεγαλώνεις αυτό γίνεται πιο έντονο. Πιο ουσιαστικό ίσως. Αλλά μην σε παίρνει από κάτω. Μην χάνεις την παιδικότητα σου. Αυτή θα μας σώσει. Ο χρόνος πίσω δεν γυρνά, τις στιγμές που ζεις δεν θα τις ξαναζήσεις. Όσο και να προσπαθήσεις, όσο και να μικροδείχνεις, πιπίνι δεν θα σε πει κανείς. Αλλά μπορείς να κρατήσεις ενεργό τον έφηβο που ήσουν κάποτε. Τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Όλα, όμορφα και άσχημα δεν θα έχουν ποτέ την ένταση του πρώτου φιλιού, την γεύση του πρώτου σου τσιγάρου, την ενέργεια από τα πρώτα σου νυχτοπερπατήματα. Αλλά αυτό που έμαθες καλά μέσα σου είναι ότι η ζωή είναι ωραία. Είναι τόσες οι στιγμές. Θα είσαι τόσο χαζός αν δεν έμαθες να την εκτιμάς και να την ζεις όσο πιο όμορφα μπορείς.

Σε σένα λοιπόν, που νιώθεις ακόμα παιδί. Σε σένα που νιώθεις αιώνιος έφηβος, σε σένα που έχεις βρει το νόημα και  θέλεις να την ζεις την ζωούλα σου, respect. Σε σένα που το παλεύεις, σε σένα που μια το βρίσκεις, μια το χάνεις, τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς. Και σε σένα που σε πήρε η κατηφόρα, πάρε το χρόνο σου, και ξεκίνα να το βλέπεις αλλιώς. The show must go on! Η ζωή είναι ωραία, κοίτα να την ομορφύνεις. Κοίτα να την ζεις. Να την εκτιμάς. Κάνε την τρέλα που ονειρεύεσαι. Μετανιώνουμε γι αυτά που δεν κάναμε, παρά για εκείνα που επιλέξαμε να κάνουμε.

Σου έλειψα μου είπες, και να μαι πάλι εδώ. Με διάθεση νοσταλγική αλλά αισιόδοξη. Για να σου θυμήσω, να χαμογελάς λίγο παραπάνω, αυτό που αγαπά η ψυχούλα σου να κάνει, να προσπαθείς να το επιτύχεις, και να στενοχωριέσαι και να προβληματίζεσαι λίγο λιγότερο. Θυμήσου να αντιμετωπίζεις την ζωή με την αλήθεια σου. Με την γοητεία του νεότερου σου εαυτού. Απαγορεύονται τα ξεφτιλίκια και τα καραγκιοζηλίκια. Σε θέλω σοβαρό και αξιοπρεπή. Όπως λέει και ένας γνωστός, «μεγάλοι άνθρωποι είσαστε».

Το μόνο άσχημο με τη σημερινή νεολαία είναι ότι δεν ανήκουμε πλέον σ’ αυτήν.
Salvador Dali

Ελπίζω να σε έκανα έστω και λίγο να ξεχαστείς, να χαμογελάσεις, και να θυμηθείς την δυναμική της νιότης σου. Και αν είσαι, και δεν νιώθεις απλά ότι είσαι, στις απαρχές της πρώτης νιότης, σε ζηλεύω λίγο. Η αλήθεια μου είναι ότι  κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι να ξαναζήσω τα πάντα από την αρχή. Μου αρέσουν τελικά τα πρώτα άντα μου. Αλλά την πινελιά της ξεγνοιασιάς, της αισιοδοξίας και της παιδικότητας στην ζωή μου, θα συνεχίσω να την επιδιώκω. Όπως λέει και ο φίλος μου ο Peter Pan, μην μεγαλώσεις, είναι παγίδα. Μέχρι την επόμενη φορά, may the force be with you.

 

Η νεότητα δεν είναι μια χρονική περίοδος, είναι μια πνευματική κατάσταση.
Mateo Aleman

Και αν θες να ακούσεις το τραγούδι… δικό σου.